بی هوا صاعقه‌ای صورت ماهش را زد            دست ابـلـیس تـرک بر هـمـۀ دنـیـا زد

ساحـل نازک رویش ردِ پایی برداشت            مـوج خـون آمـد و بر عاطـفۀ دریا زد

درد این است که نامرد به خود می‌بالید            بعد از آن روز که بر چادر زهرا پا زد

بی وجودی که قـلم شرم کند از نامـش            زهـر خود را به دل سوختۀ زهـرا زد